Aynı anda kaç iş

Yıl sonu değerlendirmesi yazmayı sevmiyorum. Genelde gerçekten olan biteni değil, olmasını istediğim şeyi anlatıyorum. Ama bu sene bir şey birikti, onu yazayım.

Yoğunluk yanılgısı

Geriye dönüp baktığımda yılın en verimli dönemleri, en yoğun geçen dönemler değildi. Aksine: iki üç işi paralel yürüttüğüm aylarda ortaya çıkan işin kalitesi düşüktü ve sonradan düzeltmek ilk yapmaktan daha uzun sürdü.

Yoğunken kendini üretken hissediyorsun, çünkü sürekli bir şeyle uğraşıyorsun. Hissiyat ile çıktı arasındaki bu kopukluk fark edilmesi en zor şeylerden biri.

Hayır demenin fiyatı

Bir işi geri çevirmenin maliyeti, o işi kötü yapmanın maliyetinden düşük.

Bunu teoride biliyordum. Pratikte görmem, kötü yaptığım bir işin arkasından ne kadar temizlik geldiğini saymamla oldu. O hesabı yapınca “hayır” demek bir cesaret meselesi olmaktan çıkıp aritmetik meselesine dönüştü.

Bu yılki tek hedef

Aynı anda yürüyen iş sayısını ikiye indirmek. Başka bir hedef koymuyorum.

Uzun hedef listeleri denedim, hiçbiri Mart’ı geçmedi. Tek bir hedefin avantajı şu: unutmuyorsun. Aklında tutmak için bir sisteme ihtiyaç duyduğun her şey zaten fazla karmaşıktır.

Bir de şu

Yıl içinde “sonra yaparım” dediğim şeylerin neredeyse hiçbirini yapmadım. Bunu bir eksiklik olarak değil, bir veri olarak not ediyorum: sonraya bıraktığım şey, gerçekte yapmak istemediğim şeymiş.

Listeden silmek, listede tutup her hafta suçluluk hissetmekten daha dürüst.